У РДК адбылася выстава самадзейных мастакоў

Культура

Мы працягваем знаёмства з таленавітымі людзьмі Верхнядзвіншчыны. На гэты раз у выставачнай зале РДК праходзіла выстава самадзейных мастакоў “Краявіды”.

IMG_9295 копия

Свае пачуцці, адносіны да родных мясцін перанеслі на жывапісныя палотны мастакі, якія ўпершыню прадстаўляюць свае творы на суд гледачоў.
Сціплы каларыт работ Сяргея Леанідавіча Маркевіча з в. Чыстаполле вельмі рэалістычна перадае наяўны стан прыроды. У вольны час Сяргей не толькі займаецца жывапісам, але выразае драўляныя скульптуры.
Найтанчэйшыя нюансы змены пор года на Асвейскім возеры адчула і адлюстравала ў сваіх творах Раіса Рыгораўна Вашчанка з Асвеі.

IMG_9290 копия
Любоў да родных мясцін аб’ядноўвае творы Яўгена Касьянавіча Яблонскага і Лады Юр’еўны Марозавай.
Пейзажы ўсім вядомай майстрыцы аўтарскай лялькі Наталлі Аляксандраўны Палікарпавай зача-роўваюць лёгкасцю і празрыстасцю, нібы сонца асвечвае саму работу.
Знаёмыя мясціны нашага краю пазнаюцца ў творах Васіля Дзмітрыевіча Кірпічэнкі з Оршы, які вельмі любіў працаваць на пленэрах, гасціўшы ў нашым горадзе ў дачкі Ірыны. Сваю любоў да жывапісу гэты чалавек пранёс праз усе жыццёвыя выпрабаванні – цяжкі пасляваенны лёс сіраты не дазволіў працягваць вучобу ў мастацкім вучылішчы ў Маскве, і каб пракарміць сям’ю, ён скончыў фізкультурны факультэт у Смаленску. І толькі пасля выхаду на пенсію Васіль Дзмітрыевіч цалкам прысвяціў вольны час любімай справе – жывапісу. На жаль, гэты таленавіты мастак пайшоў з жыцця ў 2006 годзе, але яго творы беражліва захоўваюцца ў Оршы, Пецярбургу, Верхнядзвінску. Дарэчы, і яго старэйшая дачка Ірына Сініцына з’яўляецца майстрыцай на ўсе рукі.
Ад твораў мастакоў зыходзіць неверагодная любоў і пяшчота да роднага краю. Наведаўшы выставу работ гэтых простых, таленавітых, адкрытых людзей, разумееш, што прыгажосць і багацце прыроды Верхнядзвінскай зямлі назаўжды застанецца на палотнах і ў нашай душы.
Закончыць знаёмства с мастакамі хочацца рыфмаванымі радкамі ўласнага сачынення:
На аблоках новы дзень
Сонца нам прыносіць.
Калыхае лес прамень
І ад нас бяду адносіць.
Дыямантамі раса ў павуціне –
Нібы пацеркі – так ззяе!
Птушка з ранку, як званок,
Весела спявае.
Зазывае нас струмень
Водару ляснога:
“Ты зайдзі ў лес хутчэй,
Адпачні душою!”
Ціха, лёгка, быццам сон,
Тут накрые ціш лясная,
Зніме боль і зніме стон,
Што ў душы трымаю.
Алена ДЗЯМЕШКА,
кіраўнік народнага клуба народных майстроў і самадзейных мастакоў.



Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *