О газете

Первый номер газеты вышел 20 ноября 1931 года, называлась она «Звязда на рубяжы»
В 1940 году газета переименована в «Патрыёт Радзімы». С 1963 года — «Дзвінская праўда».
Ветераны войны, которые работали в газете: Р.Риц, А.Купцов, В.Касач, А.Осипов.
Газета награждена Почётной грамотой Верховного Совета БССР.
В разные года редакторами газеты были Касач, Мигунов, Якубец-Якубчик, Риц, Хамицкий, Белоусов, Орлов.
С 2003 года главным редактором является Я.Пакульневич.

Гартаючы старонкi гiсторыi

80 гадоў мінула з таго дня, калі выйшаў у свет першы нумар нашай газеты. На той час яна мела назву «Звязда на рубяжы», паколькі Дрысенскі раён аддзяляла ад буржуазнай Польшчы толькі Заходняя Дзвіна. Пасля ўз’яднання заходніх абласцей з Беларускай ССР выданне перайменавана ў «Патрыёт Радзімы».
Нягледзячы на сціплыя аб’ёмы (дзве старонкі), тэхнічную недасканаласць паліграфічнай базы, газета ўсебакова адлюстроўвала мясцовае жыццё, стваральную працу калектываў калгасаў і прадпрыемстваў, ход культурнага будаўніцтва. І гэта пры тым, што свайго транспарту рэдакцыя не мела, калі не лічыць каня з брычкай. Даводзілася супрацоўнікам авалодваць і навыкамі «кавалерыстаў».
Але грымнула вайна. Ва ўмовах акупацыі практычна немагчыма было наладзіць рэгулярны выпуск «Патрыёта Радзімы» — выйшла толькі два нумары.
Пасля Перамогі газета адрадзілася. У розныя часы яе рэдагавалі Якубец-Якубчык, былы франтавік Р. Я. Рыц, былы партызан Л. І. Хаміцкі, затым В. І. Белавусаў, М. П. Арлоў. Сёння рэдакцыю ўзначальвае выпускніца факультэта журналістыкі Белдзяржуніверсітэта Я. С. Пакульневіч.
У 1963 годзе газета атрымала сённяшнюю назву — «Дзвінская праўда».
Творчае станаўленне ў «раёнцы» прайшлі ўдзельнікі Вялікай Айчыннай вайны Ф. Быкоўскі, А. Купцоў, А. Осіпаў, І. Касач. Прыкметны след у гісторыі газеты пакінулі І. Блахін, В. Іваноў, І. Сцяпанаў, В. Зелянкевіч, А. Паршута, М. Гінзбург, У. Станкевіч, А. Бядунька, П. Кавалеўскі, У. Антуськоў, Г. Зотаў, Д. Жук, А. Войтаў, У. Раманоўскі, Г. Шаршнёў, Э. Зубрыцкі, У. Філімонаў, А. Бубала.
Некаторыя з іх сталі рэдактарамі іншых выданняў. Так, У. С. Раманоўскі рэдагаваў «Віцебскі рабочы», П. В. Кавалеўскі — Полацкую аб’яднаную газету, Г. В. Шаршнёў — Расонскую. А многіх, на жаль, ужо няма з намі…
Шмат гадоў «раёнка» друкавалася ва ўласнай друкарні, дзе працавалі прызнаныя майстры сваёй справы — В. Хадкевіч, А. Жыгач, Н. Кісель, Н. Клопава, К. Ляйчынская, Л. Яблонская, З. Замбер. Газетныя радкі адліваліся са спецыяльнага сплаву на лінатыпах, а старонкі вярсталіся ўручную. І нярэдка здаралася, што набор рассыпаўся, аднаўляць яго даводзілася гадзінамі і друкаваць тыраж да раніцы.
Патрабаванні да перыядычнага друку змяніліся, рэдакцыя забяспечана сучаснымі тэхнічнымі сродкамі. Нязменнай застаецца толькі вернасць «Дзвінскай праўды» традыцыям, закладзеным старэйшымі пакаленнямі журналістаў.

Праца ў газеце — асаблівая

Р. Я. РЫЦ, пасляваенны рэдактар «раёнкі»:
-Я карэнны жыхар нашага горада. З раённай газетай звязана ўсё жыццё. Першыя артыкулы надрукаваў яшчэ вучнем. І не думаў, што з часам стану рэдактарам «раёнкі». Прайшоў вайну, у 1946 годзе дэмабілізаваўся, і райкам накіраваў на работу ў рэдакцыю газеты «Патрыёт Радзімы».
Цікавы і складаны быў час. Газета мела фармат удвая меншы сённяшняга. Штат складалі 2 работнікі — рэдактар і адказны сакратар. За матэрыяламі ездзілі на кані. Быў яшчэ наборшчык, які набіраў газету ўручную. І друкавалі яе на ручным станку. Але ўсё паспявалі рабіць, газета выпускалася ў строга вызначаныя дні — два разы на тыдзень. Праз чатыры гады была ўжо на чатырох палосах.
Нам актыўна дапамагалі рабкоры і селькоры. Гэтыя няштатныя карэспандэнты давалі каштоўную інфармацыю з месц, паведамлялі аб цікавых падзеях і людзях. Тады ўсе былі на ўздыме — будавалі мірнае жыццё!
Шмат вады ўцякло з тых часоў, гісторыя столькі крутых паваротаў зрабіла… А наша «раёнка», цяпер «Дзвінская праўда», па-ранейшаму газета для людзей, якія тут жывуць і працуюць, іх сябра і дарадца.
Віншую калектыў рэдакцыі, усіх чытачоў газеты з 80-гадовым юбілеем. Жадаю творчага натхнення, здароўя, дабрабыту.
А. Ф. БУБАЛА,
былы карэспандэнт «Дзвінскай праўды»
Для мяне «раёнка» — найперш — крыніца ведаў аб падзеях сучаснасці і мінуўшчыны ў родным краі, а таксама сродак зносін з шырокім колам чытачоў. Без гэтых якасцей газеты нам не ўдалося б стварыць поўнавартасны двухтомнік кнігі «Памяць». Як супрацоўнік рабочай групы музея, таксама разлічваю на чытацкую падтрымку. Ужо маем каштоўныя водгукі на нашы публікацыі па гісторыі страчаных святынь, наспела неабходнасць удакладніць звесткі пра лёсы спаленых гітлераўцамі вёсак.

«Дзвінская праўда» заўсёды крочыць у нагу з часам, але, на мой погляд, тэматыка яе старонак звузілася за апошнія дзесяцігоддзі. Гэта не дзіва, бо раёнка выходзіць толькі двойчы на ты-дзень. А жыццё ж не збяднела на падзеі. Лічу, што вялізныя афіцыйныя дакументы, набраныя дробным шрыфтам, маглі б выходзіць у форме асобных бюлетэняў. Колькі б вызвалілася месца для цікавых нататак і нарысаў, вярнуліся б і «Дзвінскія заранкі»…
Да юбілейных віншаванняў далучаю кожнаму журналісту свае зычэнні:
Высокі абавязак твой —
Заўжды быць на перадавой,
У суразмоўі з хуткім часам
Гутарыць з праўдаю сам-насам.
В. А. ЗАХАРЭВІЧ,
былы карэктар рэдакцыі і аператар камп’ютарнага набору:
-У мяне яшчэ асабісты юбілей — споўнілася 50 год, як пачала працаваць у рэдакцыі. Дагэтуль памятаю, як тагачасны рэдактар Л. І. Хаміцкі паставіў умову: напішаш аўтабіяграфію на беларускай мове без памылак — прыму на работу.
Спачатку была машыністкай, потым карэктарам. У тую пару практычна кожны матэрыял узгадняўся з райкомам партыі. Здаралася, што падпісвалі газету «у свет» раніцай, бо заўсёды прытрымлівалі яе выхад, каб надрукаваць партыйныя матэрыялы, справаздачы розныя.
Аднойчы на наборнай паласе, калі пераносілі яе на друкавальную машыну, спаўзло з калодкі клішэ. Друкар яго і пераклеіў, ды толькі — уверх нагамі. Клішэ было са здымка… сакратара райкама. Увесь тыраж перадрукоўвалі занава.
Калі газету перавялі на камп’ютарны набор, асвоіла спецыяльнасць аператара. Цяпер у рэдакцыі ўжо два аператары, а камп’ютары — у кожнага супрацоўніка. Інтэрнэт падключаны, ёсць свой электронны адрас. Сучасны калектыў — цікавыя, творчыя людзі, сапраўдныя прафесіяналы. Усё гэта дае магчымасць рабіць газету такой, якой яе хочуць бачыць чытачы.
Жадаю газеце, яе чытачам, былым калегам працвітання, творчага гарэння, здароўя і ўпэўненасці ў заўтрашнім дні.

1 комментарий по теме “О газете

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *